Felicjan Loth ps. „Felek” urodził się 30 Czerwca 1914 roku we Lwowie zmarł 24 lipca 1982 roku w Warszawie pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach – polski chirurg,narodowiec, żołnierz, myśliwy członek Koła Łowieckiego Darzbór.
Życiorys
Felicjan Loth był synem Edwarda i Jadwigi. Rodzina Lothów miała długie tradycje patriotyczne, w Powstaniu Styczniowym wzięło udział trzech braci Lothów (Adolf, Aleksander i Alfred). Ojciec Felicjana, Edward, był cenionym naukowcem z międzynarodowym dorobkiem z zakresu medycyny i filozofii. Był także żołnierzem Legionów Polskich oraz jednym z organizatorów i profesorów Uniwersytetu Warszawskiego. Matka, Jadwiga, również była lekarzem, a jak pokażą dalsze dzieje rodziny, ten zawód stał się wyborem zarówno Felka, jak i jego siostry Heleny.
Felicjan uczył się w Gimnazjum im. Stanisława Staszica, egzamin maturalny złożył jednak w innej szkole.
Następnie podjął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. Jednak już od 1934 roku studiował medycynę na Wydziale Lekarskim UW gdzie Był tam prezesem Koła Medyków W grudniu 1939 roku ożenił się z Zofią Guttakowską. Felicjan Loth zdał egzamin dyplomowy w marcu 1940 roku, po czym rozpoczął pracę w Szpitalu PCK przy ul. Smolnej 6, na Oddziale Chirurgicznym. Jego przełożonym był prof. Franciszek Raszeja, potajemnie udzielający pomocy medycznej Żydom zamkniętym w warszawskim getcie, za co został zastrzelony 21 sierpnia 1942 roku wraz ze swoim pacjentem i jego rodziną.
W dniu 20 lutego 1941 roku dr Loth został aresztowany przez Gestapo i osadzony w więzieniu na Pawiaku. Po zakończeniu śledztwa, na wniosek dr Zygmunta Śliwickiego, Felek został chirurgiem więziennym. Obaj lekarze, mimo surowych zakazów Niemców, udzielali pomocy medycznej także Żydom.
Podczas pobytu na Pawiaku dr Loth pozostawał członkiem Oddziału V Komendy Głównej ZWZ, a następnie Wydziału Kontrwywiadu i Bezpieczeństwa II Oddziału KG AK. Jednym z jego zadań było utrzymywanie epidemii duru brzusznego w więzieniu. Dzięki tej chorobie chorzy byli przewożeni do szpitali wojskowych, skąd było znacznie łatwiej uciec. Niektórych chorych lekarze, oczywiście za zgodą, nawet zarażali durem plamistym. Innym wybiegiem było badanie indywidualne każdego nowego więźnia pod pretekstem zapobiegania wszawicy, dzięki temu udawało się przekazać na zewnątrz wiadomość o aresztowaniu, a także dostarczać w obie strony ogromną ilość grypsów.
W 1943 roku sprawował też opiekę sanitarną i lekarską nad więźniami tzw. „Gęsiówki”, a także nad obozem pracy przy ul. Litewskiej. W poniedziałek, 31 lipca 1944 roku, po odejściu transportów ewakuacyjnych, zwolniono z więzienia na Pawiaku ok. 150 mężczyzn i 50 kobiet. Wśród nich znaleźli się także lekarze: Anna Czuperska, Maria Kopeć, Anna Sipowicz-Gościcka, Zygmunt Śliwicki oraz „Felek” – Felicjan Loth.
Następnego dnia, po wybuchu Powstania Warszawskiego, Felek podjął służbę w Szpitalu Polowym przy ul. Mokotowskiej 55, wraz ze swoimi rodzicami, Edwardem i Jadwigą. Siostra, Helena Giżycka-Loth, również była lekarzem powstańczym, pracowała w szpitalu ss. Elżbietanek. Niestety, 15 września cała trójka zginęła w bombardowaniu, podczas służby w punkcie opatrunkowym przy ulicy Wejnerta.
Po kapitulacji Powstania Felek znalazł się w Szpitalu Wolskim, skąd w październiku 1944 roku został ewakuowany. Wobec informacji o zagrożeniu aresztowaniem przez NKWD (przekazanych przez dr. Leona Manteuffela), w styczniu 1945 roku wyjechał na Pomorze, gdzie pracował jako rolnik aż do zakończenia wojny.
W latach 1950-1953 pracował jako asystent w Klinice Ortopedycznej Akademii Medycznej w Warszawie pod kierunkiem prof. A. Grucy, zaś w latach 1953-56 pracował w Oddziale Gruźlicy Kostno-Stawowej w Sanatorium im. J. Krasickiego w Otwocku. W 1956 r. otrzymał misję zorganizowania w Warszawie nowego Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej Dziecięcej „Omega” w Al. Jerozolimskich 57, którym kierował do końca życia.
W 1960 r. otrzymał I nagrodę w konkursie ogłoszonym przez tygodnik „Służba Zdrowia” na pamiętniki lekarzy (napisał między innymi: „Bunt na Pawiaku prowokacją niemiecką. Według obserwacji więźnia lekarza”, „Byłem lekarzem na Pawiaku”). W 1961 r. jako pierwszy chirurg w Polsce dokonał wycięcia stawu kolanowego u chorego z hemofilią, mając jedynie świeże mrożone osocze, jako substytut czynnika VIII. Zmarł 24 lipca 1982 roku, jest pochowany na Wojskowych Powązkach, kwatera A27, rząd 12, grób 24/25. Felek jest jednym z bohaterów filmu poświęconego historii rodu Lothów, pt. „Nazwisko dobrem najcenniejszym”, w reżyserii Henryka Jantosa.
