Janusz Steliński – urodził się 04 września 1905 r. w Lublinie zmarł 4 lutego 1974 r. w wieku 69 lat w Warszawie – adwokat I powojenny Prezes i założyciel PZŁ; Prezes Lubelskiego Towarzystwa Myśliwskiego członek Koła Łowieckiego DARZBÓR.
Życiorys
Jan Marian Steliński był synem Jana Ignacego (1865 – 1938) i Stanisławy z Kochanowskich. Maturę ukończył w 1924 r. w Liceum im. Hetmana Jana Zamojskiego w Lublinie. Jesienią 1927 roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, w 1931 r. zdobył dyplom ukończenia studiów i tytuł magistra prawa. Po powrocie do Lublina rozpoczął aplikację sędziowską, a w styczniu 1934 r. w Lubelskiej Izbie Adwokackiej rozpoczą aplikację adwokacką. Ukończył ją w 1937 r. i został wpisany na listę adwokatów. W 1938 r. Jan Marian Steliński otworzył własną kancelarię adwokacką w Lublinie. W czerwcu 1939 r. zawarł związek małżeński z Antoniną Koenig, lekarzem stomatologiem. Dzieci nie mieli. W latach 1929 – 1934 był członkiem Polskiej Korporacji Akademickiej Concordia w Lublinie. Pełnił tam ważną funkcję jako wiceprezes (1930/31, wiceolderman (1932) i prezes Korporacji (1932/33) . Dewizą Korporacji było: „Concordia res parvae crescunt, discordia maxima dilabunter” („W zgodzie małe rzeczy rosną, a w niezgodzie nawet największe upadają”). Okres wojenny przeżył w Lublinie. Po wojnie przeszedł weryfikację zawodową i 3 października 1945 r. został wpisany do rejestru Lubelskiej Izby Adwokackiej. Nie wykonywał działalności ściśle zawodowej, pełnił funkcję radcy prawnego kolejno w kilku lubelskich przedsiębiorstwach.
We wrześniu 1944 r. w Lublinie, spotkali się dwaj przedwojenni koledzy myśliwi Jan Steliński oraz Ludwik Mączyński. Zasiedli obaj przy herbatce w restauracji u „Rutkowskiego” gdzie podczas rozmowy Ludwik Mączyński poddał myśl o potrzebie reaktywacji Polskiego Związku Łowieckiego.
Jan Steliński odszukał wówczas w Lublinie 18 kolegów myśliwych, którzy przeżyli wojnę i zgłosił w Urzędzie Wojewódzkim wniosek o rejestrację Koła Łowieckiego pod nazwą „Lubelskie Towarzystwo Łowieckie”. Parę tygodni później pod koniec października 1944 r. na spotkaniu lubelskich myśliwych powołano komisję organizacyjną pod przewodnictwem mec. Jana Stelińskiego. W skład komisji weszli: inż. S. Kokoszyński, T. Kryński, L. Radliński, S. Korczyński i W. Morawski. Głównym zadaniem tej komisji było reaktywowanie Polskiego Związku Łowieckiego. W tym samym czasie w prawobrzeżnej części Warszawy również zaczął się ruch kolegów myśliwych w celu reaktywowania PZŁ. Obie grupy z inicjatywy Jana Stelińskiego spotkały się w Lublinie 5 listopada 1944 r., podczas tego spotkania powołano wspólną Komisję Organizacyjną w składzie: Jan Steliński, W. Kokoszyński, Z. Chmielewski, B. Duda, J. Osiński, L. Dadliński i Z. Rychlicki. Najważniejszym sukcesem tej Komisji było uzyskanie od Ministerstwa Rolnictwa i Reform Rolnych zatwierdzenia, bez zmian, dotychczasowego (przedwojennego) statutu Polskiego Związku Łowieckiego. W dniu 25 stycznia 1945 r. Polski Związek Łowiecki wpisano do rejestru Stowarzyszeń jednocześnie utworzono Tymczasowy Zarząd Polskiego Związku Łowieckiego w składzie: Prezes – Jan Steliński, I Vice-prezes – A. Salnicki, II Vice – prezes Fr. Kryński, sekretarz – L. Radliński oraz członkowie -W. Morawski i S. Korczyński. Zarząd działał bardzo energicznie. Już w miesiącu wrześniu 1945 r. ukazał się pierwszy numer „Biuletynu Informacyjnego – Łowiec Polski” wydrukowanego na powielaczu w nakładzie 300 egzemplarzy, a 3 listopada 1945 r. odbyło się pierwsze po II wojnie światowej Walne Zgromadzenie Polskiego Związku Łowieckiego. Na nim wybrano nowe władze PZŁ, w następującym składzie: Prezes – Jan Steliński, Viceprezesi – J. Gieysztor, W. Nowodworski, J. Regulski, J. Skrzypek i F. Soboczyński.
Pod koniec 1951 roku państwo Stelińscy przenieśli się do Warszawy, gdzie Steliński pracował jako radca prawny w warszawskich przedsiębiorstwach i w Zarządzie Głównym PZŁ. Między 1952 a 1954 rokiem zmienił imię na Janusz. Pasją jego życia było polowanie. Przed wojną był członkiem Lubelskiego Towarzystwa Myśliwskiego. Po II Wojnie Światowej będąc Prezesem Polskiego Związku Łowieckiego został powołany na łowczego Województwa Lubelskiego. Po przeprowadzce do Warszawy od 1952 r. był członkiem Warszawskiej Wojewódzkiej Rady Łowieckiej, oraz członkiem kilku komisji: prawnej, hodowlanej i szkoleniowej. Był współtwórcą wielu aktów prawnych, regulujących działalność łowiecką. W czerwcu 1948 r. na wniosek WRŁ w Lublinie Jan Steliński otrzymał najwyższe odznaczenie łowieckie „Złom”. Janusz Steliński wraz z Władysławem Rozwadowskim na zlecenie PZŁ podjął się opracowania podręcznika, który po wielu perypetiach ukazał się pod jego nazwiskiem z ilustracjami Aleksandra Stańczyka pt. „Odstrzał zwierzyny płowej” w 1957 r. nakładem PWRiL. Książka ta, pomimo upływu sześćdziesięciu lat od jej wydania nie zdezaktualizowała się, a ponadto napisana w bardzo ciekawy i zajmujący sposób nadal cieszy się dużą popularnością zwłaszcza u selekcjonerów. Obok publikacji fachowych J. Steliński pozostawił w swoim dorobku pisarskim wiele kapitalnych opowiadań i wspomnień. Z pośród tych najważniejszych: „Patrząc na moje trofea”, „Głuszec był jak wrona”, „Nieuchwytny” i „Kaprysy Diany”. W dniu 15 czerwca 1946 r. podczas posiedzenia Naczelnej Rady Łowieckiej zrzeka się stanowiska Prezesa PZŁ, które to stanowisko pełnił od stycznia 1945 r. Walne Zgromadzenie PZŁ w dniu 16 czerwca 1946 r. przyjmuje jego rezygnację ze stanowiska Prezesa PZŁ i na to miejsce wybrało gen. Bolesława Szareckiego. Janusz (Jan) Steliński był doskonałym myśliwym i gawędziarzem, cenił tradycję myśliwską. Nigdy nie był żądny strzału. Wielką radość sprawiał mu dobry strzał jak i udane zdjęcie w kniei. Był nie tylko myśliwym ale i miłośnikiem łowiectwa. W jednym z osobistych wypowiedzi Janusz Steliński pięknie powiedział: „dla mnie trofeum jest… uroczym, czarodziejskim przedmiotem najdroższym sercu myśliwego wywoływaczem wspomnień”.
Janusz Marian Steliński zmarł 4 lutego 1974 r. w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Stare Powązki (kwatera 148 rząd 5 grób 21).