Pożywienie: Szop jest wszystkożerny. Otóż szopy jedzą wszystko: owoce, trawy, nasiona, owady i ich larwy, małe ssaki i ptaki oraz ich jaja, potrafią też łowić ryby. Szopy pracze konsumują więcej bezkręgowców niż kręgowców. Raki, owady, gryzonie, żaby i ptasie jaja są komponentami diety szopa pracza. Szopy pracze preferują również śmietniki miejskie i przydomowe wysypiska odpadków jako uzupełnienie swojej diety. Jednym słowem szop zjada wszystko, co przed nim nie ucieka. Biega jednak szybko i świetnie wspina się na drzewo.

Biotop: Preferowanym środowiskiem szopa są tereny lesiste w pobliżu rzek i zbiorników wodnych, chociaż szopy pracze mogą też bytować na polach uprawnych, obszarach podmiejskich lub miejskich . Szopy pracze mieszkają w norach drzewnych, wykopanych pod korzeniami, mogą też używać dużych dziupli w spróchniałych pniach drzew. Zamieszkują również jaskinie, bezludne budynki, stodoły, garaże, kanały ściekowe lub domy. Szopy pracze prowadzą głównie nocny tryb życia. Podczas zimy spędzają większość czasu na drzemce w swoich norach, ale nie zasypiają w typowy sen zimowy. Są samotnikami. Jedyne grupy społeczne stanowi samica i jej młode. Szopy pracze mają wysoce rozwinięty zmysł dotyku. Ich podobne do ludzkich kończyny przednie są bardzo wrażliwe i chwytne. Umożliwiają pochwycenie zdobyczy i zręczną wspinaczkę po drzewach . Szop ma bardzo dobrze rozwinięty słuch. Szopy bardzo dobrze widzą w nocy. Ich spacerowy chód przypomina szuranie nogami przez człowieka. W biegu potrafią osiągnąć prędkość około 40 km na godzinę. Szopy są doskonałymi alpinistami. Potrafią z dużą zręcznością wspinać się na wysokie drzewa i inne konstrukcje. Są doskonałymi pływakami, chociaż pływają niechętnie. Ich futro nie jest odporne na wodę, jak np. u bobra. Jeżeli pozwala na to zasobność siedliska w pożywienie, szopy pracze nie oddalają się zbytnio od miejsca zamieszkania. Samce potrafią oddalić się w poszukiwaniu samic ponad 10 km. Samice z reguły nie oddalają się więcej jak 1 km o swojego gniazda.

Rozmnażanie: U szopów praczy zazwyczaj sygnałem do rozpoczęcia aktywności seksualnej jest zwiększenie natężenia światła słonecznego, mające miejsce pomiędzy końcem stycznia a środkiem marca. Występują jednak duże różnice regionalne, które nie zawsze dają się wyjaśnić poprzez związek ze słońcem. Podczas okresu godowego samce przemierzają swoje terytoria w poszukiwaniu samic, aby połączyć się w pary podczas trzy- lub czterodniowego okresu, kiedy możliwe jest zapłodnienie. Samiec jest poligamiczny ( łączy się z wieloma samicami ), a samica monogamiczna ( akceptuje jednego samca ). Pary tworzą się tylko na okres rui. Kopulacja często odbywa się we wspólnych miejscach spotkań. Spółkowanie wraz z grą wstępną może trwać ponad godzinę i jest powtarzane przez kilka nocy.

Słabsi członkowie grupy samców również otrzymują szansę kopulacji, ponieważ silniejsze samce nie są w stanie pokryć wszystkich dostępnych samic. Jeśli samica nie zostanie zapłodniona lub wcześnie straci młode, może niekiedy ponownie stać się płodna w ciągu od 80 do 140 dni. Po 63 – 73 dniach ciąży, samica rodzi zazwyczaj 3-5 młodych i wychowuje je sama. Samce osiągają dojrzałość płciową w wieku jednego roku i dzieje się to najczęściej dopiero po zakończeniu okresu godowego tego roku. Roczne samice natomiast dojrzewają wcześniej i mogą odpowiadać za około 50% wszystkich urodzeń w danym roku.

Młode szopy rodzą się ślepe i głuche, ale mają już widoczny wzór maski na jasnej sierści. Masa urodzeniowa około 19-centymetrowej długości noworodków wynosi od 60 do 75 g. Przewody słuchowe otwierają się po 18 do 23 dniach, na kilka dni przed pierwszym otwarciem powiek. Kiedy młode osiągają masę około 1kg, zaczynają badać otoczenie gniazda i spożywać pokarm stały; dzieje się to po 6 do 9 tygodniach od urodzenia. Po osiągnięciu tego etapu rozwoju matka karmi młode mlekiem coraz rzadziej; szopy są już zwykle w pełni odstawione od sutka w wieku 16 tygodni. Jesienią, gdy matka pokaże już młodym kryjówki i żerowiska, miot się rozprasza. Wiele samic pozostaje niedaleko terytorium swoich matek, ale samce przenoszą się nawet 20 km dalej. Uważa się, że takie zachowanie ma na celu zapobieżenie chowowi wsobnemu. W chłodnym klimacie matka i młode mogą dzielić kryjówkę podczas pierwszej zimy .Szop w dobrych warunkach dożywa 16 lat, natomiast w niewoli żyje dłużej niż 20 lat.